Historie Dames 1
Het eerste damesteam promoveert onder leiding van Gerrit Boom in 1988 naar de Eredivisie. Elk jaar 
ging het iets beter en samen met geldschieter Etiflex uit Ommen wordt in 1993 de eerste bekerfinale gespeeld en verloren van VVC uit Vught. In hetzelfde seizoen wordt in april 1994 wel beslag gelegd op de eerste en enige landstitel. Het team van Jan Berendsen wint thuis van Zaanstad en kan de titel niet meer ontgaan. Er volgt in de jaren daarna nog een bekerfinale en weer wordt er verloren van VVC. In mei 1999 wordt de kroon op een verder dramatisch verlopen seizoen gezet en wint Pelgrim Volco de nationale beker onder leiding van Casper Groenhuizen. De Maaspoort in Den Bosch kleurt Volco als nu wel met 3-1 wordt gewonnen van VVC.
Lees verder op deze pagina de verslagen van Rene van Hattum uit de Zwolse Courant.
In de gloriejaren van het topvolleybal in Ommen hebben een groot aantal speelsters van Volco het nationale team gehaald. Onder andere Petra de Wild, Elles Leferink, Jetty Fokkens , Jerine Fleurke en last but not least Manon Flier. Tevens speelde er een aantal 'buitenlanders' in de selectie van Volco. De Tsjechische Anna Murova was de eerste en er volgen dames uit Roemenie, China, Rusland, Slowakije, Canada, Noorwegen, Amerika en Australië
Volco speelt totaal 25 Europacupwedstrijden en mag zelf twee EC3 toernooien organiseren. De uitwedstrijden in Berlijn en Innsbruck zullen nooi vergeten worden. Het meest indrukwekkend was wel de uitwedstrijd in het ijs en ijskoude Cherkasy in Oekraine. Met thuiswedstrijden tegen de 
Italiaanse en Griekse topploegen als Perugia en Panatinaikos wordt ook het Ommer publiek getracteerd op prachtig volleybal.
In samenwerking met de organisatie van det Topvolleybaltoernooi in Dedemsvaart en later in Slagharen worden er demowedstrijden gespeeld tegen de regerend wereldkampioenen China en Cuba
In 2005 degradeert Volco uit de eredivisie. In de Play Out serie wort de allesbeslissende wedstrijd na een heroisch gevecht verloren van...VVC.
Klik hier voor een NOS Studio Sport uitzending
Volco en het topvolleybal is en blijft onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sinds 2008 organiseert Volco op initiatief van Ronald Bakker een toernooi voor eredivisieteams. In september was de eerste editie van de zogenoemde Flaterleague met de damesteams van AMVJ, Dros Alterno, GTI Nesselande en het Duitse SCU Emlichheim.
Verslagen van sportverslaggever René van Hattum over 2 mei 1999.
De mooiste en vrolijkste dag uit de geschiedenis van Volco?
Uitblinker in de beker
Ommer eruptie in de Maaspoort
Door Rene van Hattum (Bron Zwolse Courant 3 mei 1999)
’S-Hertogenbosch – Je zal de fans van Volco op bezoek krijgen. Dan kan je maar beter voor Volco zijn. Pelgrim/Volco won gisteren in de Bossche Maaspoort ten koste van Bonduelle VVC voor het eerst in de clubhistorie de nationale volleybalbeker. En als die had bestaan, hadden de fans de nationale fanbeker ook gewonnen. ‘Bonduelle is geen voer, wij gaan naar de groenteboer, Yogo Yogo’.
Volco volleybalde gisteren zoals de ploeg het hele seizoen nog niet volleybalde en Ommen zong zoals het het hele jaar nog niet zong. Als Ommen binnenkomt is het alsof er een Brits voetbalkoor op komt draven. Dan is het nooit meer stil in de zaal. Niet als het goed gaat met de ploeg, maar ook niet als het niet zo goed gaat. Er was in de Maaspoort één regiefoutje gemaakt. Radio 1 verslaggever Mark Hamer was naast de Ommer schare ingeplugged. Ten eerste liepen ze van de zenuwen om de haverklap zijn plug uit de muur, daarnaast kon hij zich zelf niet eens verstaan. Hij weet nu in ieder geval wel hoe ‘Volco is oké olé olé’ klinkt. En ook dat ze in Ommen moeiteloos anderhalf uur lang uit volle borst kunnen zingen. ‘Twiet twiet, twiet twiet, ze zag het wel maar ze had hem niet, Twiet twiet, twiet wat jammer nou wat een verdriet’ kent Hamer nu ook. Hij zag af en toe ook nog niet zoveel. Jammer dan kreeg –ie te horen op een verzoek of ze iets op konden schuiven. ‘De rest van het seizoen heb je toch ook niets gezien.’
De bekerfinale 1999 is een feest in het veld, maar ook daar buiten. Tenminste als je uit Ommen komt. Zelfs het Flater Pret Orkest wint het van de band uit Vught. ‘Crazy little thing called love’ is geen meezinger voor een volleybalfinale. Hup Volco hup, laat de leeuw niet in zijn hempie staan wel. Dat begrijpt het Ommer pretorkest een stuk beter. Maar als het al 29-31, 25-14 en 25-18 is en het Vughtse orkest ‘So happy together’ inzet doen ze uit Ommen niet moeilijk. Mooie meezinger als het meezit. Uit Vught zingt niemand mee. Bij die ene, die ze uit Ommen ook altijd zingen kunnen zelfs de meest verstokte VVC fans een glimlach niet onderdrukken. ‘Ook al zijn we ver van huis, je vraagt je af wie speelt hier thuis Yogo Yogo’
Op het veld is het feest dan ook al bijna in volle gang. Volco speelt alsof de opgekropte energie van een heel seizoen er in één wedstrijd uit moet. De Weerd beukt bal na bal tegen de vloer en Laura Abbinante maakt haar faam als fantastische spelverdeelster meer dan waar. Met een 3-1 zege tot gevolg. Abbinante komt volgend jaar niet terug. Niet omdat ze niet te betalen is, maar omdat ze in Amerika assistent coach van een universiteitsploeg kan worden. Kan ze niet laten schieten. Kelly Aspegren speelt ook haar beste partij van het jaar. Typisch Amerikaanse gewoonte; Goed zijn als het moet. Ook zij komt niet weer. Mooiste jaar van mijn leven geweest’ Maar ook zij kiest voor een maatschappelijk bestaan thuis, overzee
Karen de Lange zwaait ook af met verreweg de meest imposante prestatie van haar ene seizoen Ommen. Ze speelde vaak wisselvallig, maar dit keer constant sterk. Ze is een beetje een zwerver. Speelde ook al in Spanje. Het zal wel Amstelveen worden volgend seizoen.
‘Toch niet echt goed’ zegt Casper Groenhuizen later. ‘Maar wel een tempo hoger dan VVC bij kon houden. En als je dat maar consequent blijft spelen, blijven ze achter je aanlopen. Ook al speel je soms rommelig. Hij gaat ook weg. Dat was al beslist. ‘Maar nu is dat emotioneel even vervelend’. Even later geeft-ie zonder het te weten waarom. Hij loopt door de kantine en het lijkt er verdacht veel op alsof hij aan een vogeltjesdans begint. Pet achterstevoren. ‘dit zijn de feestjes’ zegt hij zomaar tegen niemand in het bijzonder.
Maar hoe zit het eigenlijk met Europa in? En met de opvolgers van de Wild, Abbinante, Aspegren en de Lange. ‘Natuurlijk gaan we Europa in’ zegt voorzitter Otto de Goey. ‘We hebben nu zo veel publiciteitswaarde’ Over die opvolgers kan hij ook wat zeggen. Zaterdag heeft Ingrid van der Schaaf van Sneek ja gezegd. ‘Die met die staart, die zo ontiegelijk hard slaat. En er liep zo’n kleine Canadees in de zaal, dat is een kandidaat spelverdeelster, maar die traint ook nog bij VVC. ‘Eind volgende week’ zegt Marcel Veldscholten de nieuwe trainer, ‘dan wil ik de nieuwe ploeg rond hebben’.
‘Wauw zeg, mogen we hier echt spelen’
Door René van Hattum (Zwolse Courant 3 mei 1999)
Den Bosch- Wauw’ denkt Natasja de Weerd als ze de Maaspoort binnenstapt, ‘mogen we hier echt in spelen. Nog zo’n bovenring erboven ook. Gaaf zeg.’ ‘Shit denkt ze als drie uur later haar naam door het sportpaleis galmt, ‘ik moet die beker natuurlijk ophalen. Waar laat ik die bloemen nou? Hier Peet, hou even vast.’ Dan volgt dat typische huppeldrafje wat ze in Ommen nu al zo’n vijf jaar kennen, handjes naar voren, losse polsjes, rechte rug en korte vinnige pasjes.
Zondag 2 mei gaat voor Natasja de Weerd en haar kompanen van Volco/Ommen een nieuwe wereld open. De Maaspoort. Voor basketballers heel gewoon, maar voor volleybalsters niet. En als je het nou over een sportpaleis hebt! De vorige bekerfinale die de Weerd met Volco speelde was in Nieuwegein. Gewoon een grote gymzaal. Niets bijzonders. Wel veel herrie. Maar sfeer? Niet echt. Toen verloren ze natuurlijk ook nog. Dat scheelt ook een slok op een borrel. Zondag 2 mei is de Maaspoort in Den Bosch voor Natasja de Weerd en haar kornuiten de mooiste sportplek op aarde. Hierbij vergeleken is de eigen sporthal een blokhut. Dat vind haar teamgenote Petra de Wild ook. Daarom heeft ze al voor de wedstrijd besloten dat het haar laatste duel zal zijn voor Volco. Nooit meer zal het mooier worden en nooit meer minder. Vorige zomer kwam ze na veel smeekbeden nog één keer terug, maar nu niet meer. En volgend seizoen ook geen Volco 2 meer, maar gewoon skaten, zwemmen of squashen. ‘In ieder geval allemaal dingen die ik kan doen als ik wil en niet wanneer ze moeten. Even niets meer in teamverband. Van haar tiende tot haar 27ste is ze volleybalster geweest, sinds haar 14de topvolleybalster. Ze heeft er gewoon geen zin meer in. Simpel. Europacup gespeld, landskampioen geweest, Oranje gehaald en de beker gewonnen. ‘Ik heb gewoon alles meegemaakt en weer alles ervoor aan de kant zetten kan ik niet meer.’Als ze later met haar bloementuil langs de tribune loopt , kijkt een meisje met gefronste wenkbrauwen naar haar stevige achterwerk. Beetje oppassen moet ze inderdaad wel.
Haar jongere medespeelsters heeft ze vooraf op het hart gedrukt vooral van ieder minuut te genieten. Wie kan het beter weten. Zij speelde met Volco al twee keer dezelfde finale. En ook verloor ze ze allebei, toch genoot ze toen ook. ‘want dit is het mooiste wat je als sporter kunt overkomen’. Dit keer laat ze naderhand geen traan. De vorige keren wel. Verliezen is ook veel moeilijker. Een paar meter verderop zit een bank vol betraande gezichten. Daar heeft de Wild geen boodschap aan. Dat heeft VVC haar al twee keer geflikt. Drie keer zelfs met de verloren finale om het landskampioenschap meegeteld. Van haar laatste minuten in Ommer dienst wil ze ieder minuut volop feesten. In de polonaise gaat ze voorop, zwaait ze het hardst met de bloemen en ze zingt, of eigenlijk is het meer schreeuwen. Volgens jaar kan niemand op haar werk meer zeggen ‘goh, moet je alweer vroeger weg vandaag.’ In het team kan niemand er iets van zeggen als ze wat later in de zaal arriveert ’Ja maar Petra traint maar twee keer… Volgend seizoen traint ze helemaal niet meer. ‘Ik heb dit seizoen geleerd dat veertig uur werken én het bedrijven van topsport niet samen kan. Want wat je ook doet, je doet het nooit goed. Dat is geen kritiek, gewoon een ervaring.’
Als de champagne op de vloer is gaan pikken en de kelen al schor beginnen te worden, probeert de ander miss Volco, Natasja de Weerd te bedenken of ze wel eens een betere wedstrijd voor Volco speelde, sinds ze in 1994 aan kwam waaien. Het jaar dat ze tweede werden achter VVC, het jaar met Mathieu nog aan het roer, toen was ze ook wel goed herinnert ze zich. ‘Maar dit zijn natuurlijk wel de mooiste wedstrijden om goed te spelen. Maar natuurlijk waren de anderen ook goed zegt ze er snel achteraan. Dat moet ze ook wel zeggen want daar is ze aanvoerder voor. Ze is een jaartje ouder dan de Wild. Traint en speelt al 3 jaar steevast met een brace om haar middel. ‘Ik stoppen? Ben je gek. Zeker volgend jaar ben ik er nog bij. Ik vind het nog zo’n leuk spelletje en dit is zo’n leuk team. Zelfs als we vandaag van spelhelft wisselen hebben we het nog over andere dingen dan over volleybal’.
Als het bier al lauw is en de beker vaak betast, staat buiten op de parkeerplaats spelersmakelaar Hans Koster te praten met Claudia van Thiel van VVC. Oranjeklant. Hele wedstrijd niet gezien. Foute plek voor zoiets. Foutieve inschatting bovendien. De Weerd. Veel beter, maar waarschijnlijk toch niet meer los te weken van Ommen.
